The Daily Guru: January 14: Moby Grape, "Moby Grape"

The Daily Guru: January 14: Moby Grape, "Moby Grape": Artist: Moby Grape Album: Moby Grape Year: 1967 Label: Columbia While there are many cities around the world that have close and longs...

The Late Great Townes Van Zandt Tribute Show

• Posted by Turnstyled, Junkpiled on January 8, 2012 at 10:00am

http://www.nodepression.com/profiles/blogs/the-late-great-townes-van-zandt-tribute-show

“Well I was born a rambler friends, and I intend to die that way. It could be twenty years from now, it could be most any day. But if there ain't no whiskey and wimen lord, behind those heavenly doors, I'm gonna take my chances down below and of that you can be sure.”

"No Deal"
Townes Van Zandt
(March 7, 1944 - January 1, 1997)

Turnstyled Junkpiled invited some of our favorite artists to cover Townes Van Zandt songs, in order to help us celebrate his life and legacy upon the 15 year anniversary of his passing. The following are videos recorded and submitted to Turnstyled Junkpiled from some of the best Americana musicians around the world, who have been influenced by Townes Van Zandt's music. We would like to thank these artists for taking time in the midst of the holiday season to help keep Townes' memory alive with TJ's The Late Great Townes Van Zandt Tribute Show.*
Set List:1. TJ Editor, Courtney Sudbrink: Intro/ "Turnstyled, Junkpiled" / 2. Justin Townes Earle "Rex's Blues"/ 3. Ted Russell Kamp w/ Aubrey Richmond "Tecumseh Valley" / 4. Steve Parry "Pancho and Lefty" / 5. Brett Detar "Waitin' Around To Die" / 6. Black Creek "If I Needed You" / 7. Harmdondale "When He Offers His Hand" / 8. The Far West "White Freight Liner Blues" / 9. The O's "Waitin' Around To Die" / 10. Ben De La Cour "Nothin'"

*All videos posted with permission of the author by Turnstyled Junkpiled.

Views: 233

Tags: Townes, van, zandt

Share Twitter

Gijsbert Kamer over Radiohead: So Fucking Special'

OPINIE -Gijsbert Kamer −06/01/12, 16:31

vk weblogWanneer viel ik eigenlijk voor Radiohead? Die vraag houdt Gijsbert Kamer al de hele week bezig. Of in ieder geval sinds hij dinsdag om drie minuten voor 12 de nieuwe 3Voor12 bezocht.

• 
  Thom Yorke van de Britse band Radiohead.© afp
• 
  © ap

Iedere liefhebber van popmuziek kent de site neem ik aan, ga er anders snel naartoe, zeker sinds de site deze week vernieuwd is kom je er niet meer van af.

Een van de bakens van 3voor12 is de zogeheten Luisterpaal waar de redactie belangrijke releases (voor zover de artiesten daar aan mee willen werken) hangt, zodat eenieder nu bijvoorbeeld kan vaststellen hoe goed de nieuwe Blaudzun is, of hoe Keeswaardig de compilatie van Kees van Hondt eigenlijk is.

Op de nieuwe voorpagina van 3voor12 staat ook een link naar het concert dat Radiohead in 1995 gaf op het (derde) Lowlands festival.
Wat een idee trouwens om iedere week (hoop ik) een concert uit het immense VPRO radioarchief te lichten. Mogelijk dat dit optreden al jaren gewoon te beluisteren was op 3voor12, maar ik was er nooit op gekomen. Nu wel, en ik ben er heel blij mee.

Al luisterend vroeg ik me echter wel af, hoezeer ik toen zelf 'into' Radiohead was.

Niet erg nog, moet ik bekennen.

Zondagmiddag
Ik weet nog goed hoe en wanneer het concert plaatsvond. Het was op zondagmiddag (Thom Yorke zegt ook 'good afternoon, we're a band called Radiohead).

De deadline voor het Lowlands verslag dat ik samen met Gert van Veen zou maken, naderde. Volgens mij speelde rond diezelfde tijd ook nog Guided By Voices.

Ik heb van allebei nauwelijks iets gezien.

Raar eigenlijk dat Radiohead niet op mijn prioriteitenlijstje stond. Het was immers zomer 1995, de door mij zo geliefde Britpop tierde welig. Supergrass en Elastica hadden geweldige debuten uit. Blur en Oasis zouden met nieuwe albums komen, en ja, ook Different Class van Pulp, daar keek ik vol verlangen naar uit, want dat was op dat moment de band waar ik mijn geld op had ingezet.

En Radiohead dan? Was hun in maart dat jaar verschenen tweede album The Bends met dan niet bevallen? Ja hoor, best, alleen draaide ik hem eigenlijk nooit. Meer rock dan pop, denk ik.
Radiohead was trouwens wel bekend aan het worden. Ze werden veel gedraaid, vooral door de VARA, en ze verkochten ook behoorlijk.

Maar iets weerhield me ervan echt voor ze gaan, zoals ik voor Supergrass, Blur en Pulp ging.

Het zou nog tot Pinkpop 1996 duren voordat ik wel voor ze viel, dat moment weet ik nog precies. Ik draaide plaatjes tussen de bands op het 'kleine' podium (vergeet altijd welk van de twee Noord of Zuid was). Voordat Radiohead zo verschijnen draaide ik Champagne Supernova van Oasis. Ik vond het mooi dat het in ieder geval leek alsof de band had gewacht totdat de laatste tonen waren weggestorven. En daar stond Thom Yorke ineens met zijn gele pak.
Er volgde een pracht concert, dat volgens mij de definitieve doorbraak van de band in Nederland bezegelde.

Het zou nog een jaar duren voordat hun baanbrekende album OK Computer zou verschijnen. Ik weet nog goed dat ik een bandje met vijf nummers ervan kreeg, begin 1997, en dat in een walkman op de bank afdraaide. Ik wist echt niet wat ik hoorde. Die drums, dat geluid, die zang, wat een nummers!

Dat hakte er echt enorm in. Het concert dat Radiohead in juni 1997 in het Utrechtse Vredenburg gaf, rond de tijd van hun fameuze Glastonbury show was in mijn beleving een van de mooiste ooit.

Maar ik had gewaarschuwd kunnen zijn als ik in augustus 1995 goed naar Radiohead geluisterd had op Lowlands.

Want je hoort hier duidelijk een band voorbestemd voor grote dingen. Veel nummers van The Bends natuurlijk, maar ook nog doodleuk Creep als vijfde liedje, en ook al een vroeg versie van Lucky, een hoogtepunt.

Klassiekers
My Iron Lung, Street Spirit, Just: wat een klassiekers, denk ik nu. Dat ik daar niet eerder als een blok voor gevallen was.
Maar luisterend kun je nauwelijks bevroeden dat hier een band stond die nog minstens twee, misschien wel drie keer de popgeschiedenis zou doen kantelen.

Natuurlijk, eerst met OK Computer en de single Paranoid Android, maar in 2000 weer met het toen zeer experimenteel klinkende Kid A, en in 2007 eigenlijk nog een keer met hun 'internet-only' release In Rainbows.

Luister naar hun recente werk en je hoort nauwelijks raakvlakken met de rockband die op Lowlands in 1995 zo begeesterd aan het werk was.

Rommelig soms, maar erg gedreven.

Het ontging me toen alleen.

Ach ja, augustus 1995. Het was een paar weken voordat de 'oorlog' tussen Blur en Oasis losbarstte. Ik was voor Blur, en bleef roepen dat The Great Escape een betere plaat was dan (What's The Story) Morning Glory.

Niet waar, natuurlijk, maar ik vind de eerste Oasis nog altijd veel beter. En The Great Escape een stuk beter dan de geschiedschrijving ons nu wil doen geloven.

Maar het best van alles vond ik Different Class van Pulp, en waar het rockmuziek betrof, was ik echt verslaafd geraakt aan de dubbelaar van de Smashing Pumpkins, Mellon Collie & The Infinite Sadness.

Radiohead had er prima bij gekund, maar nee, het kwartje was nog niet gevallen.

Nu geniet ik al dagen van dat optreden op Lowlands, en vraag ik me af welke band of plaat ik mogelijk vorig jaar zo aan me voorbij heb laten gaan als Radiohead.

Dwarse gitaarrock
Het gekke is, dat ik The Bends inmiddels tot mijn favoriete platen reken. Ik draai hem vaker dan OK Computer bijvoorbeeld.
Maar al luisterend naar het concert op 3voor12 vraag ik me wel een ding af: waar verloor Radiohead het plezier in het maken van dwarse gitaarrock?

En vooral: wie heeft Thom Yorke afgeleerd te rocken?

Ik mis de manier waarop hij in 1995 zong toch wel een beetje. Ook al had ik er zelf toen geen oren naar.

Maar goed, luister zelf zou ik zeggen.

Benieuwd welk concert volgende week uit het VPRO archief gelicht wordt. Want laten ze er maar een gewoonte van maken: wekelijks een legendarisch concert op de Luisterpaal.

Ik maak er wel een stukkie bij.....

^{Gijsbert Kamer is muziekjournalist van de Volkskrant.}

Bonnie Raitt's "Slipstream" due April 10

RAITT'S SLIPSTREAM
Bonnie Raitt's "Slipstream" is due April 10. "Slipstream" is the 62-year-old slide guitarist's first album since 2005's "Souls Alike" and will be the first release on her own record label, Redwing Records. The 12-track album will feature four songs recorded with producer Joe Henry and his musicians, which she describes as experimental. The remainder of the album is self-produced with her touring band. She says she's thrilled with the resulting eclectic mix of blues, rock and soul that even includes a dash of reggae and Celtic sounds. She covers Bob Dylan's "Million Miles" and "Standing in the Doorway," and Loudon Wainwright III's "You Can't Fail Me Now" as well.

Country Chronicles: Townes Van Zandt

• Posted by Turnstyled, Junkpiled on January 1, 2012 at 2:30pm
• View Blog

I don't envision a very long life for myself. I think my time will run out before my work does. Townes Van Zandt
March 7, 1944 - January 1, 1997

Country Chronicles: Townes Van Zandt
By Courtney Sudbrink, Editor, Turnstyled Junkpiled

Today marks the fifteen year anniversary of Townes Van Zandt's passing. He died from Delirium Tremens, a fatal complication caused by alcohol withdrawal, the result of decades of substance abuse. Anyone whose ever suffered through it and survived, will know that it's just about the most miserable experience a person can go through. At the time of Van Zandt's death, I was thirteen years old. I had no idea who he was and couldn't have predicted how much he would impact my life.
But, Townes Van Zandt is the type of songwriter who will cut through the core. I discovered his music at the darkest point in my life, not long after I'd moved to Los Angeles. Los Angeles can be a very lonely place. Especially for someone like me. It is a city far from everything I'd known, not far off in reality of Bukowski's portrayal.




I was born and raised in a small farm town in the outskirts of Buffalo, NY. I didn't fit in. It was a lonely childhood.
My family had moved to the country from New York City. Coming from there, to a town where people are born and die without knowing much past the small radius of their existence, doesn't bode well for individuals. If you aren't from there, they don't take kindly to you. From elementary school on, I was treated like an outsider.I didn't share the same conservative views, didn't have the same reference points and wasn't respected or liked.
For eighteen years, the only people I could relate to were writers and musicians of the manic depressive or alcoholic variety. I didn't like Country music. In fact, I hated it. Everyone I grew up around liked it. I had a bad association with it. But in discovering people like Townes, I realize that wasn't really country music. Now it is pretty much all I listen to.
After graduating from college with a BA in Philosophy, I decided to move to LA. I thought the climate would improve my moods. What I came to realizes at first, was nothing could be further from the truth. For someone who spent four years studying ethics and morals, Los Angeles is the last place in the world humanitarian beliefs are likely to be implemented. It only magnified my feelings of isolation. Feelings I had to embrace.
Through the depths of despair, desolation and depression, I came to discover Townes Van Zadnt. The song that immediately resonated was "Waitin' Round To Die," the first song he'd ever written. It is a slow suicide set to music. I could relate.

Sometimes I don't know where this dirty road has taken me. Sometimes I don't even know the reasons why. So I'll just keep a gamblin', lots of booze and lots of ramblin', it's easier than just a-waitin' 'round to die. - Townes Van Zandt, "Waitin Round To Die"

There are few compositions that better capture the pain and turmoil that Townes suffered through. And at the time I heard it, I could commiserate. I was enduring many of the same afflictions Townes had. And before I even knew about his life, I could tell from his songs, he'd gone through the same things I was experiencing.

I use to sit alone in my apartment, listening to Townes. By nature, writers are solitary people. We have to be. But, for sometime, Townes kept me company. There was an intelligence to his songs intertwined with beautiful simplicity that captured my youth. I began realizing that rather than denying my country upbringing, it was a part of me. One that could live in harmony with what was going on inside my head and irrational feelings and emotions I never could figure out.
Shortly after discovering Townes, I met the first person in Los Angeles I could relate to. One of the few people in my then twenty-six years who understood me. I met this person in a hospital. We bonded over Townes Van Zandt. If someone understands Townes, chances are, there's something to it. And there was. We got each other through a lot. If not for Townes, it wouldn't have happened.
As it turned out, the experience of the circumstance, getting to know someone through illness, helped me overcome a lot of things, including the same type of self-medicating Townes did. But unlike Townes, I realized the pain I was suffering through wasn't something that needed to result in death. I could do something about it.
When I learned Townes died of the DTs, it was a wake up call. As romantic as it is to go through life thinking that your time would be short, it isn't something that is really as romantic in reality. Rather, it's sad. I realize that now. I no longer drink. I owe a lot of that to Townes.
In learning from his mistakes, ones that he really couldn't control without proper treatment, I got my life back. Though in someways he is a hero to me, he is also a person whose direction in life isn't one I wish to follow and today, I'd much rather be writing about Townes' new project, instead of reflecting on his short and tragic life.
But it is thanks to Townes that I was able to find my place in Los Angeles, and in life. I'm sure there are a lot of people out there, who can say the same. If it was his intention to die young and live on through his music, then he accomplished it. And as another one of my heroes in life, a man who did overcome the obstacles Townes didn't, Steve Earle said, "Townes Van Zandt is the best songwriter in the whole world and I'll stand on Bob Dylan's coffee table in my cowboy boots and say that."

Turnstyled Junkpiled is dedicated to Townes Van Zandt this week.

Gijsbert Kamer: 'ik zit weer in een Zappa-trip, waar ik dit jaar graag mee afsluit' OPINIE - Gijsbert Kamer − 30/12/11

Frank Zappa. © ANP

Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer moet opnieuw vaststellen hoe uniek Frank Zappa eigenlijk was, en hoe jammer het is dat hij eigenlijk zo weinig van invloed is op de hedendaagse rock 'n roll. Er wordt zelden aan hem gerefereerd, waarschijnlijk omdat zijn muziek gewoon te complex is gebleken.

Ik draai Frank Zappa soms maanden niet, er gaan zelfs wel eens jaren voorbij zonder dat ik de behoefte voel naar een van zijn platen of cd's te grijpen. 

Maar als ik dan weer eens een plaat van hem opzet, dan wil ik ook meteen dagen niks anders meer.

Ach ja, Frank Zappa en ik. Ik leerde hem kennen dankzij Frits Spits, die in 1979 zijn Dancing Fool iedere avond in de Avondspits draaide.
Die dubbel-lp Sheik Yerbouti kocht ik, al trok ik er bijna de helft (Yo Mama bijvoorbeeld) helemaal niet van.
Maar 1979 was een productief jaar voor Zappa, nog geen half jaar later lag er Joe's Garage Act 1 in de winkels, en die vond ik meteen erg goed. 

Ik werd dat jaar onder veel meer, ook fan van Frank Zappa, en kocht meteen kaartjes voor zijn concert in Ahoy', 24 mei 1980. Een datum die nog in mijn geheugen gegrift staat.

Ahoy
Het was mijn eerste Ahoy concert, en het maakte veel indruk. Van het concert maakte de VARA radio-opnamen. Het werd een keer in de Elpee Tuin van Willem van Beusekom integraal uitgezonden. Het cassettebandje daarvan heb ik lang gekoesterd, tot het een keer op school gepikt is (ik weet ook door wie, zoveel Zappa-fans waren er ook weer niet).

Goed, ik volgde Zappa toen op de voet, en ging natuurlijk ook terugluisteren naar die enorme catalogus die ik tot dan toe gemist had. Dat viel nog niet mee, want zijn eerste vijf albums waren al tijden niet leverbaar, en dus ook niet te horen.

Mijn liefde voor Zappa bekoelde ook nogal eens, veel van zijn latere werk (Jazz From Hell) vond ik stierlijk vervelend, ook zijn modern-klassieke werk zei me weinig.

Een periode in zijn werk die ik weinig aandacht heb geschonken is die van veertig jaar geleden, 1971, dus. Zeg maar, het jaar na de elpee Chunga's Revenge. 

Dat is het jaar dat Mark Volman en Howard Kaylan zich bij Zappa en zijn Mothers Of Invention hadden gevoegd. 
Het duo was afkomstig uit The Turtles, wiens lichtvoetige pop (Happy Together) haaks stond op de complexe muziek van Zappa.

Zij wilden wel eens wat serieuzers, en Zappa die zoals Ben Watson mooi beschrijft in zijn biografie The Negative Dialectics Of Poodle Play wilde de rockmuziek die in zijn oren wel veel te serieus en pompeus ging klinken van een beetje jolijt voorzien. 
Wat hem vooral aansprak in Flo & Eddie, zoals Volman en Kaylan zich gingen noemen was dat ze een falsetstem hadden en ook goed in harmonie konden zingen.
De vorige zanger van de Mothers Of Invention, Ray Collins zong goed maar wilde nooit deelnemen aan koortjes. Flo & Eddie juist wel, en dat sloot mooi aan bij het idee dat Zappa had over de nieuwe koers van The Mothers.

Concertpodia
Flo & Eddie zijn het eerst te horen op de in november 1970 verschenen elpee Chunga's Revenge, maar hun cabareteske kwaliteiten die Zappa's nummers soms tot hoorspelen oprekten, kwamen het best tot uiting op de concertpodia.

Twee elpee's met concertregistraties leveren hiervan het bewijs: Live At The Fillmore East, June 1971 en het twee maanden later opgenomen, maar pas in juni 1972 uitgebrachte Just Another Band From LA.

Prachtig hoe The Mothers in The Fillmore na een hoop kolder ineens Happy Together inzetten, al zal dat voor het publiek wel even slikken zijn geweest. Dat adoreerde Zappa juist als voorganger in de 'tegencultuur', een mooi tegenwicht voor de commercie en de hitparade-pop. Iets waar Zappa zelf overigens niet om gevraagd had, daarom was hij zo blij met Flo & Eddie.

Ook bijzonder, de mini-opera, Billy The Mountain die de hele eerste plaatkant van Just Another Band From LA beslaat. 
Maar het kan nog langer.
Het nummer duurt drie kwartier op de onlangs verschenen cd-box Frank Zappa & The Mothers Of Invention Carnegie Hall.

Dit is wat mij betreft het beste bewijs voor de bijzondere kwaliteiten van de band van Zappa in 1971.
Het betreft de integrale registratie van twee concerten die Zappa met zijn Mothers gaf op 11 oktober 1971 in de New Yorkse Carnegie Hall.

Twee totaal verschillende concerten, een om half acht en een om elf uur 's avonds. En ze vormen beslist een belangrijke aanvulling op de enorme hoeveelheid al beschikbaare live-opnamen van Zappa.

Flo & Eddie krijgen alle ruimte, Zappa zelf stelt zich meer op de achtergrond op. Zijn even beroemde als beruchte gitaarsolo's blijven goeddeels achterwege.
De nadruk op aan vocale hoogstandjes hier, begint al met het voorprogramma: de prachtige medleys van doo-wop combo The Persuasions. 
Die vijfentwintig minuten, staan ook op de vier cd's en worden gevolgd door meer dan drieënhalf uur kolder afgewisseld met sublieme rock van The Mothers Of Invention.

Sofa, Sharleena, The Mud Shark, Who Are The Brain Police?, Anyway The Wind Blows: ze krijgen allemaal een bijzondere uitvoering.
Maar de versie die het gezelschap van Billy The Mountain neerzet is helemaal knap. Zappa staat dan al een kleine drie uur op het podium. Hij vraagt het publiek ook om stilte want het is een ingewikkeld stuk, dat anders dan je zou denken, volledig uitgeschreven is. Grappig ook dat het nummer met herkenningsgejoel wordt onthaald, terwijl er op dat moment nog geen versie van op plaat stond. Zo volgzaam waren zijn fans blijkbaar, ze kenden het gewoon al van andere concerten.

Toegift
Als het een kleine vijftig minuten later voltooid is, lijkt Zappa zo in zijn nopjes dat hij zelfs een toegift wil geven, ook al zou hem dat op een door de vakbonden vastgestelde boete van zeshonderd dollar komen te staan. Hij grapt nog even 'terwijl de vakbonden hun extra inkomsten tellen' maar zet wel doodleuk een mooie Mud Shark in.

Ik geniet nu al een paar weken van deze prachtconcerten, en grijp nu weer terug naar andere platen uit die periode die me eigenlijk altijd een beetje ontgaan zijn. Ik hield altijd meer van de iets eerdere of juist latere Mothers, met George Duke. 

En ik moet opnieuw vaststellen hoe uniek Zappa eigenlijk was, en hoe jammer het is dat hij eigenlijk zo weinig van invloed is op de hedendaagse rock 'n roll.
Er wordt zelden aan hem gerefereerd, waarschijnlijk omdat zijn muziek gewoon te complex is gebleken.

Brand
Nog even iets over 1971. Na het Carnegie Hall concert (waarover ik in de Zappa biografieën niks heb gevonden) zou Zappa naar Montreux afreizen waar tijdens hun optreden brand zou uitbreken (zoals bezongen in Deep Purples Smoke On The Water) en krap een week later, op 10 december wordt Zappa door een 'fan' die meende te bespeuren dat Zappa oogcontact met zijn vriendin maakte, de concertbak van de Londense Rainbow in geduwd, met een revalidatie in een rolstoel als resultaat.

Een slechte afloop van een artistiek bijzonder jaar.

De box kost anders dan door een eindredactioneel slippertje in de Volkskrant stond, 55 euro, en geen 25.
Hij is ook via Zappa.com te bestellen.
Ik ben er erg blij mee, ik zit weer even in een Zappa trip, waar ik dit jaar graag mee afsluit.

Prettige jaarwisseling, en een voorspoedig 2012 met veel mooie muziek toegewenst. 

^{Gijsbert Kamer is recensent van de Volkskrant.}

Music Review

Her Folksy Parlor, Crowded With Family and Friends

Richard Termine for The New York Times

“A Celebration of Kate McGarrigle” at Town Hall included, from left, Sylvan Lanken, Dane Lanken, Vincent Dow, Emmylou Harris and Rufus and Martha Wainwright.

By JON PARELES

Published: May 15, 2011

• Recommend
• Twitter
• Linkedin
• Sign In to E-Mail
• Print
• Reprints
• Share

When the Canadian songwriter Kate McGarrigle died on Jan. 18, 2010, she left behind an extended musical family and a quietly magnificent catalog. Both were at the center of “A Celebration of Kate McGarrigle,” tribute concerts on Thursday and Friday nights at Town Hall.

Breaking news about the arts, coverage of live events, critical reviews, multimedia and more.

• Go to Arts Beat »

A sortable calendar of noteworthy cultural events in the New York region, selected by Times critics.

• Go to Event Listings »

Enlarge This Image

Richard Termine for The New York Times

Anna McGarrigle (a sister and performing partner of Kate McGarrigle).

Enlarge This Image

Richard Termine for The New York Times

Krystle Warren at "A Celebration of Kate McGarrigle" at Town Hall.

Ms. McGarrigle wrote 20th-century parlor songs: folksy-sounding, latter-day descendants of Stephen Foster tunes, hymns, waltzes and popular arias. They often featured vocal harmonies from Anna McGarrigle, her older sister, fellow songwriter and performing partner since the 1970s, and from other family members in the studio and onstage. Yet within those cozy settings, Ms. McGarrigle was bold and sophisticated, musically and emotionally.
Her structures skipped beats, made sly harmonic turns and took startling melodic leaps. Her lyrics could be wry and flinty or painfully intimate, like her biting, tearful and terse “Go Leave”: “She’s better than me/Or at least she is stronger/She will make it last longer/That’s nice for you.” In songs like “First Born” and “Walking Song,” Ms. McGarrigle was also the rare pop songwriter who addressed not only love and romance but also family and long-term companionship.
Family and friends surrounded the McGarrigle sisters in shows like the one recorded for their 1998 album, “The McGarrigle Hour,” and their Christmastime concerts. This tribute concert — which was filmed for a documentary — was one more reunion, fond with glimpses of mourning. The lineup included Kate’s children, Rufus and Martha Wainwright; her sisters, Anna and Jane McGarrigle; and Sloan Wainwright, Rufus and Martha’s aunt. There were also collaborators and admirers, among them Emmylou Harris, Norah Jones, Justin Vivian Bond, Krystle Warren and Antony Hegarty (of Antony and the Johnsons).
Along with the Wainwright siblings there were other second-generation songwriters: Teddy Thompson and Jenni Muldaur. Anna’s husband and two children also joined in, and the backing band included the longtime McGarrigle sidemen Chaim Tannenbaum and Joel Zifkin. It was a large, motley ensemble; Mr. Wainwright wore a sequined tuxedo, and the other musicians sported rhinestone accessories.
The songs were all by Kate McGarrigle with a handful of exceptions: “Over the Hill” and “Swimming Song” by Kate’s ex-husband, Loudon Wainwright III; Ms. Harris’s own farewell to “Darlin’ Kate”; and two Anna McGarrigle songs, “Heart Like a Wheel” and “Kitty Come Home,” which was written in the 1970s as a postdivorce welcome for her sister but on Friday became an angelic elegy.
The set included Mr. Thompson performing “Saratoga Summer Song,” an early-1970s tune unearthed for “Tell My Sister” (Nonesuch), a new McGarrigles collection. And it included the last song Kate McGarrigle wrote, “Proserpina,” retelling the myth of Persephone for its tension between a prodigal daughter and her baleful mother. Its introduction was the frail recorded voice of Kate herself, with Rufus Wainwright taking over.
The music got the familial treatment: vocal camaraderie with a constantly changing cast of harmonizers, and thoughtful, homespun arrangements that alluded to bygone styles and always had a clarinet or a banjo on hand when needed. But instead of Kate McGarrigle’s voice, with its reedy understatement that could be tartly matter of fact or openly heartsick, there were other approaches: Antony’s tragic intensity (perfect for “Go Leave” and “I Cried for Us”), Ms. Jones’s relaxed melancholy (in “Over the Hill”), Ms. Warren’s contralto resolve (in “I Don’t Know”). Mr. Wainwright slowed down his mother’s tunes, crooning them with an operatic sustain that moved them toward the art song; Martha Wainwright gave hers a tinge of vaudeville sultriness.
Ms. Wainwright took on songs that drew their lessons from intra-family messages: “Tell My Sister” and, among the encores, “Matapedia,” which begins with a middle-aged man briefly mistaking the young Martha for his memories of her mother. “My mom wrote this song about me and other things,” she said, introducing it. At McGarrigles concerts with her mother, she continued: “I sang backup on this for a while. And I wish I weren’t here singing the lead on it.”

A version of this review appeared in print on May 16, 2011, on page C3 of the New York edition with the headline: Her Folksy Parlor, Crowded With Family and Friends.

Hayes Carll

Hayes Carll "KMAG YOYO" live at Waterloo Records SXSW 2011 

http://www.youtube.com/watch?v=q5dp9IqjWPo&feature=share

The 10 Best Songs by The Band :: Blogs :: List of the Day :: Paste

The 10 Best Songs by The Band :: Blogs :: List of the Day :: Paste

Kate Wolf: Give Yourself to Love 12/10/2011

Folk singer and songwriter Kate Wolf died of leukemia 25 years ago, on December 10, 1986. She was only 44 years old, but during her short life she made a strong impact on the folk scene. Her gentle and soulful songs have been covered by artists like Lucinda Williams, Nanci Griffith and Emmylou Harris – whose version of Wolf's "Love Still Remains" was Grammy-nominated.

Ten years after Kate Wolf's death, fans who still missed her organized the Kate Wolf Retrospective Concert, benefiting public radio and the Leukemia Foundation of America. The outdoor festival featured more than 15 acts and drew 1200 concertgoers. The success of the event spurred an annual Kate Wolf Memorial Music Festival – in 2011, the three-day lineup included luminaries like Taj Mahal, Bruce Cockburn and Los Lobos.

Each festival traditionally ends with the Kate Wolf song "Give Yourself to Love." For those who aren't familiar with Kate Wolf, we recommend this beautiful tune. Maybe once you listen, you'll be inspired to attend next year's festival.



http://www.youtube.com/watch?v=udRFQOsrjpU&feature=list_related&playnext=1&list=AVGxdCwVVULXd0cGnQUHGDHUki6xqX4Flu




Written by Linnea Crowther

Fleet Foxes in Heineken Music Hall on November 29m, 2011

From nu.nl

HMH te groot voor Fleet Foxes

Laatste update: 30 november 2011

AMSTERDAM – Fleet Foxes uit Seattle is uitgegroeid tot een van de grootste folkbands van de laatste jaren. Een plekje in de haast uitverkochte HMH in Amsterdam is dan ook dik verdiend. Maar dat het niet de juiste locatie is, blijkt dinsdagavond.

Fleet Foxes in HMH Fotoserie

De zeskoppige formatie wisselt vanavond gretig af tussen oud materiaal van Sun Giant plus het naamloze debuutalbum en werk van het laatste schijfje Helplessness Blues. De muziek wordt bovendien versterkt door abstracte visuals.
Fleet Foxes maakt al na de eerste paar nummers zijn livereputatie meer dan waar: de samenzang van zanger Robin Pecknold en zijn bandleden is loepzuiver, de instrumentale partijen zijn strak en bevatten genoeg dynamiek om niet te vervelen.

Ook Pecknold zelf speelt met dynamiek, bijvoorbeeld bij Your Protector en Ragged Wood. Van verstilde solozang vermengt hij zich moeiteloos met de golf van geluid die zijn bandleden vervolgens tot stand brengen.
Hoewel het publiek zich vanavond goed lijkt te vermaken, lijkt de band zelf minder enthousiast. Pecknold brabbelt korte, onverstaanbare opmerkingen naar het publiek en probeert niet te reageren op kreten uit de zaal.

Irritatie

Wat verder tot enige irritatie kan leiden, is het trage tempo waarin een groot deel van de set wordt gespeeld. Soms lijmt de band twee tot drie liedjes ongemerkt aan elkaar, maar vaker nemen ze rustig de tijd voor het opvolgen van een nummer.
Fleet Foxes sluit af met een sterke toegift. Pecknold zingt in zijn eentje het prachtige nieuwe nummer I Let You en heeft de muisstille zaal in zijn greep. Met Sun It Rises, Blue Ridge Mountains en Helplessness Blues wordt geëindigd.

Ongemakkelijk

Op de kwaliteiten van Fleet Foxes valt niets aan te merken en een band die een volle HMH kan stil krijgen verdient natuurlijk alle lof. Maar de sfeer was ongemakkelijk door de grote afstand met het publiek.
Zo blijkt de HMH qua omvang zeker de juiste plek voor Fleet Foxes, maar zeker niet qua sfeer en vorm. Vanavond lijkt Fleet Foxes het touren beu te zijn.

Mijn lijst voor de Top2000

        Mijn lijst 

Buffalo Springfield - Expecting to fly

Byrds - My back pages

Canned Heat - On the road again

Carly Simon - You're so vain

Fleetwood Mac - Go your own way

Iron Butterfly - In a gadda da vida

Jackson Browne - The pretender

Janis Joplin - Mercedes Benz

Jimi Hendrix Experience - All along the watchtower

Moby Grape - It's a beautiful day today

Sonny & Cher - Little man

Bonnie Raitt - I can't make you love me

Neil Young - Rockin' in the free world

Outsiders - Lying all the time

Pink Floyd - Arnold Layne

Mijn vrije keuze 

Arcade Fire - Sprawl II