Alela Diane's nieuwste CD To be Still

Ik heb de tweede CD van Ms Alela Diane al weer enige weken in huis en word alleen maar enthousiaster. Weer een juweeltje. Een aanrader dus voor iedereen die van singer/songwriters houden.

Vanmorgen was te zien op een programma van de VPRO. En speelde ze samen met vriendin een aantal liedjes. Genieten geblazen van een uniek talent.

Ze was begin april weer in ons land. Dit keer kon ik er niet bij zijn. De volgende keer maar weer.

Bob Dylan in de HMH

De hoeveelste keer naar Bob Dylan, de grootste artiest van de afgelopen vijftig jaar. En nu bijna ook de slechtste zanger van de afgelopen 15 jaar. Tot John Wesley Harding was Bob Dylan de grootste. Eerst alleen, daana met band. Eerst met The Band - z'n beste tijd - en de laatste jaren met zijn vaste begeleiders.

Volgende maand wordt hij 68 jaar, maar nog steeds trekt Bob met zijn nasale, krakerige stem volle zalen. Het publiek in een volledig uitverkochte Heineken Music Hall op 11 april werd enorm enthousiast als hij een van zijn vele bekendere nummers inzette. Vanavond waren dat:

• Mr Tambourine Man
• Blowin' in the Wind
• Highway 61 revisted
• Like a rolling stone en
• All Along the Watchtower

't Was allemaal weer erg onderhoudend, maar die stem .. Misschien moet Bob het zingen toch eens aan een ander overlaten.

Mary Black in Carré

Een oudere dame met een band die van wanten weet. Voorafgegaan door een sprankelende dame uit Dublin, Rosalin.

't Was even wennen. Ik verwachtte echte folk uit Ierland en 't werd een jazzy met een vleugje folk. Dat was de avond met Mary Black. Mooie liedjes, prachtig begeleid maar niet altijd meer zo mooi gezonden. De jaren zijn gaan tellen.

Mary is nog steeds een heel mooie dame. Was ik tevreden. Niet helemaal. Haar stem is zeker niet meer van de kwaliteit van een aantal jaren geleden.

Otis Gibbs

Wat een vreemde gast. Mart Smeets had gelijk toen hij schreef: "Otis Gibbs is eerder dichter dan protestzanger, die graag de draak steekt met televisiedominees n verloren liefdes." Afgelopen vrijdag was hij in In the Woods. Een rare vogel met vreemde stem. Waaraan je moet je wennen. Ik raakte er eigenlijk niet aan gewend.

Z'n afsluiting was het nummer: This Train Is Bound For Glory van Big Bill Broonzy, arranged by Woody Guthrie. Werkelijk prachtig. Uiteindelijk was 't een leuke avond.

Bob Dylan op 11 april 2009 in HMH

't Gaat weer gebeuren. Voor de zoveelste keer. Naar Bob Dylan, dit keer in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Op 11 april as.

't Belooft anders te worden dan het concert in Spanje van juni vorig jaar. Prachtig. In de open lucht in een Arena. Met hele families, van oma en opa t/m klein kind. Oma swingde en Opa ...geneerde zich voor Oma. De kinderen van Opa en Oma waren ook op de hoogte, maar de kinderen daarvan en hun kinderen moesten erg wennen. Wat swingt die ouwe gek.

Kijk voor een voorproefje van de concerten in Amsterdam naar "Beyond Here Lies Nothing" op de website van Bob Dylan. Op 30 en 31 maart 2009 is het nummer gratis te downloaden.

Lynne Hanson in In the Woods

Blij verrast verliet ik met Lyda op zaterdag 21 maart 2009 de concertzaal in In the Woods. We hadden verwachtingen maar wisten niet wat we konden verwachten. 't Werd een heerlijk concert van een grappige leuke dame uit Ottawa die we qua stijl en muziek mij deed denken aan Gellian Welch en Patty Griffin. Al denk ik daar mogelijk na het horen van CD Eleven Months uit 2008 anders over.

Tijdens haar concert werd ze begeleid door Rob van Duuren op Dobro en Pedal Steel. Het resultaat was een heerlijke mix van fold en country. Van het begin tot het einde. Elk liedje werd kort ingeleid en enthousiast ten gehore gebracht. Ms Lynne beschikt over een gevoelig tembre en kan bijna alles heerlijk ontspannen zingen. 't Kost geen moeite.

Luister en geniet van Lynne Hanson op: http://www.youtube.com/watch?v=iwVncJJCwzM

Waarom moest ze 't doen met maar 50 getrouwen. Ze had er veel meer verdiend.

Inmiddels heb ik ook kennis kunnen nemen van de CD. 4 sterren. Met als mooiste liedjes Willow Tree en Middle of the Bed. Bij een volgend optreden van Lynne is Nederland zou ik haar tijdens het nummer Middle of the Bed op de mandoline willen begeleiden. Maar dat's misschien wel te hoog gegrepen.

Haymaker van The Gourds

Wat hebben die jongens van The Gourds met Haymaker een meesterwerk afgeleverd. Heerlijk swingend en met heel veel enthousiasme gespeeld en gezonden. Toen de muziek voor de eerste keer hoorde moest ik er echt aan wennen. Ik had de CD bijna al opgeborgen. Gelukkig viel ik voor een aantal nummers zoals "All the way to Jericho" en "Valentine". Dus de CD bleef in de auto en op van mijn zakelijke reisje naar Belgie was de CD niet meer uit het apparaat weg te denken.

Ik ben om en ik hoop velen na mij. Wanneer komen ze.

Chip Taylor

't Wordt tijd dat ik aandacht besteed aan een van de grootste country rock artiesten van de afgelopen 30-40 jaar: Chip Taylor. De man achter "Wild Thing".

Tim Grimm in In the Woods

Tim Grimm was tot vrijdag 13 februari 2009 een onbekend singer/songwriter. In de zaal van In the Woods met circa 60-70 man goed gevuld was ik niet de enige. Er waren er overigens die speciaal voor deze man uit Indiana naar Lage Vuursche waren gekomen.
Tim Grimm is geboren en is vele jaren acteur geweest. Dat hectische leven heeft hij achter zich gelaten en is teruggegaan naar Indiana, in het midden van de VS.

Tim is uitstekend performer, een alleszins redelijke zanger en speelt werkelijk ongelovelijk gitaar. Soms had ik 't gevoel dat ik zat te luisteren naar een solo-gitarist, een bassist en iemand die akkoorden speelt. 't Kwam allemaal uit de gitaar van Tim Grimm. Een begenadigd gitarist dus.

Tim speelt bijna louter en alleen eigen liedjes. Vrijdag speelde hij daarnaast een liedje van Bob Dylan.

Een avond met alleen een singer/songwriter is veelal na verloop van een avond toch wel vaak erg saai. Dat was zeker niet 't geval met Tim Grimm. Erg afwisselend. Liedjes, gesproken tekst, snel en langzaa. Alles zat er in. Gaat Tim zien of luisteren. Live of op een van z'n vele CD's.

Leoni Jansen steelt de show

Dat was genieten afgelopen vrijdag bij het conert van Leoni Jansen in In The Woods in Lage Vuursche.

Meesterlijke Scrappy Jud begeleidt Adam Caroll

Fleet Foxes - Fleet foxes

Een van de mooiste CD's van 2008 was ongetwijfeld de CD Fleet Foxes van de Seatlese band Fleet Foxes. Werkelijk een juweeltje. Bijna zonder uitzondering prachtig songs. Een must voor elke verzameling.

Zeker, s'morgens in de auto naar het werk of naar een klant of prospect bevrijdt de CD me van mijn nachtelijke gedachten en brengt me in de werkelijkheid. Vanmorgen naar de DSB Bank. Het uurtje naar Wognum met de Fleet Foxes brachten me in hogere sferen. Het gesprek verliep - derhalve - uitstekend.

Bruce Springsteen - Working on a dresm

Binnenkort een recensie in dit theater. Ik heb de CD inmiddels een weekje in de auto. En 't valt niet mee. Er zitten mooie nummers op zoals Outlow Pete en Working on a dream maar ook bagger nummers.

Working on a dream zal ik heugen als een van zijn mindere werken. Geef mij maar de CD Magic en met name zijn oudere werk zoals The River en Nebraska. Ook zijn latere werk zoals Magic waren erg goed.

Ry Cooder

Ja ik heb kaartjes weten te bemachtigen voor het concert van Ry Cooder in Carre Amsterdam op woensdag 17 juni as.

Dat's 't mooiste van vandaag.

Ik heb Ry nooit live gezien en eigenlijk had ik een live optreden ooit van hem al een beetje opgegeven. 't Gaatr nu toch wel gebeuren.

Jaarlijstjes

Go wat heb ik er veel gezien en wat zijn er veel lijstjes waarvan ik geen enkele artist ken. Ik heb nog veel te doen of ... ik doe gewoon mijn ding. Ik neem soms eens een keer een CD mee van een mij onbekende artiest.

De rest laat ik gewoon aan mij voorbij gaan.

Wie kende ik niet en heb ik tot mij genomen. Ja de Fleet Foxes. Daar kom ik deze week graag op terug. Want da's echt mooi.

Ad van der Veen - 27 december 2008 In the Woods

Ad van der Veen trad 27 december jl voor de 5e keer in successie op 3e Kerstdag in In the Woods. Mooi concert. Zeker na de pauze. Voor de pauze ietwat te saai. Behalve toen Kirsten aan het concert deel ging nemen. Ad en Kirsten brengen samen de heerlijkse muziek.

Bob Dylan op 11 april 2009 in HMH te Amsterdam

Bob Dylan heeft prachtige liedjes geschreven. In niet alle gevallen heeft hij zelf de mooiste versie op CD gezet. Maar er zijn er vele waarvan zijn versie onovertroffen is. Hieronder een lijstje:

• Bob Dylan - It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry:
  - http://www.youtube.com/watch?v=Vn4cl50kBsA&feature=related
• Highway 61 Revisited - 09 Desolation Row (Part 1):
  - http://www.youtube.com/watch?v=PMMZvbvUcAk&feature=related
  Desolation Row in beeld. Prachtig.

Covers van Bob Dylan

Op 11 april 2009 ga ik weer naar Bob Dylan. Een mooi vooruitzicht. Over het concert in Spanje van dit jaar heb ik al een kort verslagje gemaakt. Van nu af aan prochtige covers van Dylan liedjes:

• Steve Earle - Feel: http://www.youtube.com/watch?v=gNjV5gVBH7I&feature=related
• O.a Carpenter, Cash - You ain't go nowhere: http://www.youtube.com/watch?v=rYKGE6erN0Q&feature=related
• Chrissie Hynde: I shall be released: http://www.youtube.com/watch?v=0YSoDaTcH8g&feature=related

Christmas Songs

Christmas 2008

't Is bijna Christmas en daarom aandacht voor een van de mooiste Christmas liedjes ooit gemaakt. Christmas in Washington van Steve Earle.

http://www.youtube.com/watch?v=9sc3xhDJC-g&eurl=http://altcountrynl.blogspot.com/

Ik werd door David Huyzer die neen van de redacteuren is http://altcountrynl.blogspot.com/ aan herinnerd. Bedankt David.

Misschien een nog wel mooiere versie vind je op: http://www.youtube.com/watch?v=xmb9DcterR0&feature=related. Steve is toen nog om aan te zien.

Nu we toch bezig zijn met Steve Earle luister dan ook eens naar: http://www.youtube.com/watch?v=gUYWGo4Fl2s&feature=related. 't Nummer zal wel voortgekomen uit zijn frustraties omtrent de VS.

Gretchen Peters in In the Woods

Volle bak in In the Woods bij het concert van Gretchen Peters, een mij onbekende dame.

Gretchen kan erg mooi zingen. Dat doet ze met een gemak, toch vind ik 't geheel wat saai. Gretchen speelt wel een aantal prachtige nummers zoals haar nummer "Independence Day", waarvoor ze een Grammy nomination heeft gekregen. Leuk daarbij is dat de running mate van de Republikeinen. Mrs Sara Palin het nummer gebruikte voor haar campagne dit jaar. Gretchen was daarvan niet gediend. De inkomsten daarvan heeft ze aan fonds verstrekt dat voorlichtingscampagnes ontwikkeld voor vrouwen.

Opvallend was het prachtige piano of accordeon spel van haar "vriend".

Gary Louris & Mark Olson in Tivoli De Helling

Eindelijk. Een van mijn favoriete bands uit de 90-er jaren, de Jayhawks. Helaas niet compleet. Alleen met het illustere duo Gary Louris & Mark Olson resp links en rechts.

Ze waren in Tivoli De Helling om hun CD Ready for the Flood te promoten. zelf was gekomen om een aantal van hun liedjes van de CD's Hollywood Town Hall (’92) en Tomorrow The Green Grass (‘95) live te horen. En ik werd beloond. Ze speelden een groot aantal van mijn favorieten van deze CD's zoals 'Waiting For The Sun' en 'Tomorrow The Green Grass'. Een heerlijke avond met unieke muziek.

Jaarlijst 2008

CD lijst 2008 (uiteraard alleen met de CD's waarvan ik kennis heb kunnen nemen)

1. The Cowboy Junkies – Trinity Revisted
2. Lucinda Williams – Little Honey
3. My Morning Jacket – Evil Urges
4. The Hiders – Penny Harvest Field
5. Fleet Foxes – Fleet Foxes
6. Loudon Wainwright – Recovery
7. Little Feat and Friends – Join the band
8. Marc Olson & Gary Louris - Ready For The Flood
9. Shelby Lynn – Just a little Lovin’
10. Chris Bregt – The great Ride
11. Chip Taylor – New Songs of Freedom

Algemene indruk: mooi muziekjaar.

Mooiste concerten in 2008:

1. John Gorka in In the Woods,
2. My Morning Jacket in de Melkweg
3. Neil Young in de RAI en
4. Alela Diane tijdens Crossing Border.
   

Excuses aan Alela Diane. Haar CD Pirades’s Gospel had ik in de lijst van 2007 op moeten nemen.

Schitterende nieuwe CD van Loudon Wainwright.

De CD Recovery is geproceerd door Joe Henri en bevat bijna alleen maar juweeltjes.

Geweldige nieuwe CD van Lucinda Williams

Een maandje geleden is de nieuwe CD van Lucinda Williams verschenen. De titel luidtLittle Heney. Voor mij de mooiste CD van de jaar - ookal heb ik slechts maar kennis kunnen nemen van circa 50 nieuwe CD's, waarvan er een 40-tal dit jaar zijn verschenen.

Op de CD vind je pop, rock, country en folk songs. Alle nummers krijgen van 5 sterren. En dat doe ik niet snel.

Uit de oude doos heb ik een aantal foto's opgedoken van een concert van Lucinda Williams in 2006 of 2007 in Paradiso.

Alela Diane

Soms kom je ergens en heb je gewoonweg niet goed opgelet. Dat was ook tijdens Crossing Border afgelopen donderdag. Ik was nadrukkelijk gekomen voor Van Dyke Parks en werd ineens met Alela Diane geconfronteerd.

En Alela Diane is geweldig. Wat een stem. Ze treedt op met haar vader en een vriendin en een banjo speler uit Kentucky die thans in New York woont. Ze komen zelf uit Nevada Town in Californie.
Ik heb direct haar CD uit 2006 The Pirated Gospel" gekocht met bijna allemaal prachtige nummers. De mooiste liedjes zijn:

• Tired Feet
• The Rifle
• Foreign Tongue
• Oh: my Mama. Ook te beluisteren op http://www.youtube.com/watch?v=TEtyMD-vw-c

Een heel mooie versie van Oh: My Mama vind je op MySpace.com: http://www.myspace.com/aleladiane

Wanneer komen ze naar "In the Woods"

Inara George & Van Dyke Parks

Donderderdag 20 november as was 't zover. Op Crossing Border 2008 te Den Haag werd de integrale versie van de CD An Invitation van Inara George en Van Dyke Parks uitgevoerd. Samen met het Monderiaan Ensembele. 't Was saai. Inara kan mooi zingen maar heeft geen of nauwelijks uitstraling.

Na de integrale versie was het beurt aan Van Dyke Parks zelf. Dat was wel genieten. Hij speelde een aantal nummers van zijn CD Song Cycle. Ook werden er met Inara nummers gespeeld van Randy Newman, Harry Nillsson en uiteraard Lowel George (Little Feat). Buiten kijf, het hoogte punt van het concert.

Van Dyke Parks is al enige jaren een van mijn favorieten met de CD's Discover America en Song Cycle. Prachtige muziek waarvoor zelf indertijd te weinig aandacht was. Hij heeft ook meegewerkt aan een aantal CD's van de Beach Boys.

Van Dyke Parks heb ik al meerdere keren live mogen beleven. Meestal al begeleider. Ik herinner me nog als de dag van gisteren het concert van Loudon Wainwright begeleid door Van Dyke Parks op piano en Bill Frisell op slide gitaar in Dortmund een aantal jaren geleden.

Pieta Brown

Na haar heerlijke CD "Remember the Sun" nieuw werk van Pieta Brown. Is is gewoon te downloaden van http://www.daytrotter.com/article/1406/pieta-brown

Luister naar de heerlijke afwisselend muziek van een uitzonderlijk niveau.

My Back Pages van Bob Dylan

My Back Pages, een nummer uit mijn jeugd. Bij mij bekend geworden van The Byrds, de groep rond Chris Hilman, Jim McGuinn en wellicht de grootste Byrd Gene Clark. Daarover later meer.

My Back Pages is daarna ontelbaar keer gecoverd. Al kun je eigenlijk niet zeggen dat een Dylan versie een cover is. De mooiste versie is My Back Pages is die met Jim McGuinn, Bob Dylan, Neil Young, George Harrison, Eric Clapton, Tom Petty etc. Luister en huiver: http://nl.youtube.com/watch?v=4bUch5dveX0. Tijdens dit concert speelde Neil Young wellicht wel zijn mooie solo ooit.

Andere mooie versies van My Back Pages zijn die van uiteraard de Byrds. Ik heb eigenlijk nog nooit een live versie die 't aanhoren waard is gevonden via YouTube. Daarom de orginele versie van de LP: http://nl.youtube.com/watch?v=4bUch5dveX0

Ode aan Steve Earle

Een van de grootste muzikanten van van de afgelopen jaren naast uiteraard Bob Dylan, Loudon Wainwright en Joni Mitchell is ongetwijfeld The All American Boy Mr Steve Earle.

Ik heb hem al erg vaak gezien en elke keer verbaas ik me over zijn veelzijdigheid, prachtige stem uit duizenden, zijn oorspronkelijkheid en prachtige teksten en melodien. Ik werd weer geconfronteerd met Steve tijdens het ietwat saaie concert van Joan Baez twee weken geleden. Steve produceeerde de laatste CD van Joan en schreef een een aantal nummers zoals God is God. Mede daarom is het tijd voor een ode aan Steve.

Steve heeft prachtigste CD's gemaakt. Ten eerste The Mountain met The Del McCoury Band. Andere juweeltjes zijn Washington Square Serenade en Just an American Boy. Eigenlijk teveel om op te noemen. Daarom een paar nummers die iedereen zo op YouTube kan vinden:


Het nummer Goodbye - Steve Earl & Emmylou Harris: http://www.youtube.com/watch?v=qYj8lU-0sAQ (met dank aan David Huijzer van altcountry.nl webspot)

Steve Earle - Cooperhead Road: http://www.youtube.com/watch?v=dc86_Weoye0&feature=related Een van zijn mooiste nummers vanwege .. de mandoline.

En tenslotte: Steve Earle and The Dukes met The Revolution starts now: http://www.youtube.com/watch?v=EG8ZUaLACZ8&feature=related

Begin dit jaar zijn we nog naar een concert van Steve Earle geweest. Hierbij foto's van Steve en zijn "huidige" eega: Allison Moorer.

James Hunter In Tivoli De helling

Zaterdag jl zijn we met z'n vieren naar James Hunter & band gweest. een mij onbekende artiest uit de UK. Ik verwachtte niets mede omdat de youtube's van deze figuur gaven mij niet direct reden om enthousiast te zijn. Deze muziek is niet echt mijn ding. Te veel toeters en bellen en daarvan word ik snel zenuwachtig, krijg ik de rillingen over mijn rug. En loop ik weg of schakel ik over.

Dat had ik toen ik de youtube's van James Hunter luister. Te veel van het goede. Maar dan het concert afgelopen zaterdag. Verbaasd was ik over mijn enthousiasme en het spel van James Hunter en z'n band. Geweldig. Ruig. Opzwepende muziek van een kleurrijk persoon, een typische Engelse gentleman.

Advies. Ga hem zien als James Hunter en Band weer in het land is. Voor de geinteresseerden verwijs ik graag naar z'n website: www.jameshunter.com

Stephen Stills in Paradiso

Vorige week was 't dan eindelijk zover. Ik naar Stephen Stills in Paradiso in Amsterdam en het was geweldig. Voor de pauze was ergernis troef. Stephen speelde akoestisch fantastisch gitaar maar zong allerbelabberst. Hij heeft zijn mooie stem verloren. Haalt de hoge tonen niet meer en is daarom eigenlijk gewoonweg niet goed.

Na de pauze - ja hij lastte een pauze in - was Stephen daarentegen geweldig. Hard en met heel veel bekende nummers uit z'n Buffalo Springfield en CSN& Y tijd. de hoogtepunten waren de Buffalo Springfield nummers "For What it's worth" en "Expecting to Fly."

Voor een prachtige versie van "Expecting to Fly" erwijs ik graag naar: http://www.youtube.com/watch?v=hzMl0-bhNcM&feature=related

Joan Baez, een beetje saai

Afgelopen zondag dan toch Joan Baez gezien. The Grand Old Lady van de Folk. We - mijn vrouw en ondergetekende - hebben ons erg verheugd op de concert. We kennen Joan van heel veel CD's en heel veel YouTubes.

't Was leuk om 't een keer mee te maken, maar ook een beetje saai. Alles was zo'n beetje hetzelfde en ze speelde mijn favoriet "The night they drove Old Dixie down" niet. Jammer. Daar had ik me zo op verheugd.

Ik ben toch blij dat ik het concert mee mocht nemen.

Dan Bern in In the Woods

Heerlijke muziek van een Amerikaan.

Tom Petty

De man uit Florida. De man achter Tom Petty & The Haerdbreakers. Voor mij lang de grote ombekende. Om onduidelijke redenen heb ik hem steeds gemist.

Maar ik ben om. Luister maar eens naar het Rufugee. Kijk om http://nl.youtube.com/watch?v=zXZrveuMP4Q

Wanneer komt that guy weer in Nederland. Ik zal er zeker bij zijn.

Tracy Bonham in In the Woods

Tracy Bonham is voor een reeks van concerten in Nederland. Vanavond speelde ze in In the Woods, het knusse theater in Lage Vuursche.
Ik zag haar vanavond voor de tweede maal. De eerste ontmoeting dateerde van mei 2006.

't Was weer genieten. Ze zingt, swingt, speelt gitaar en viool en vaak tegelijkertijd. Ze neemt net voor ze het nummer werkelijk speelt een aantal deuntje op die ze tijdens het nummer op bepaalde momenten terug laat komen. Heel leuk en origineel.

Ik ga binnenkort verder in op het concert en wordt ook een foto geplaatst van Tracy met de electrische gitaar.

Calexico in Paradiso

't Grote ogenblik is daar. Calexico, de betoverende groep uit Tucson Arizona komt op 15 oktober as naar Paradiso. De groep is bij velen bekend van het eindtune van het KRO Radioprogramma American Connection.

Luister op hun myspace.com site (http://www.myspace.com/casadecalexico) naar een aantal van de prachtigste nummers van nieuwe CD Carried to Dust.

Fado, de muziek van Lissabon

Ik ben iemand die helemaal ondersteboven kan zijn van muziek. Ook gisterenavond was dat 't geval tijdens een etentje in de binnenstad van Lissabon. Wij werden eigenlijk meegesleurd naar een restaurantje.

En daar werden we getracteerd op de echte fado. Twee zangers, twee zangeressen begeleid door een gitarist op een Spaanse gitaar en een gitarist op een twaalfsnarige gitaar, de steelstring gitaar. Een steelstringgitaar met 12 snaren staat bekend als 12-snarige gitaar. Alle 6 de snaren zijn dubbel uitgevoerd, waarbij iedere snaar er een snaar direct naast krijgt die een octaaf hoger is. Dat veroorzaakt een rijker geluid.

Doordat de snaren dubbel zijn doet 't geluid denken aan een mandoline. Mijn instrument.

Bob Dylan & Band in Merida Spanje

Je moet van de nood een deugd maken. Hij komt dit jaar niet naar ons kikkerlandje, dus wij naar Bob Dylan in Merida. En wat we hoopten, gebeurde. 't Werd een van z'n mooiste concerten die we de afgelopen jaren van Bob mochten meemaken.

't Concert vond plaats in de arena van Merida, een stad in Spanje op circa 200 km van Lissabon. 's Morgens erheen, de volgende dag terug.

Bob en band speelden vele van hun bekende nummers.

We hebben genoten. En niet alleen wij. Er waren hele Spaanse families. En iedereen zong mee.

My Morning Jacket

De song "Touch me I'm going to scream" van de nieuwe CD "Evel Urges" van The Moning Jacket is werkelijk subliem. Bepalend in dit prachtige nummer zijn de bas van Two Tone Tommy en de stem van de Jim James. Luister en huiver. Ga daarvoor naar http://www.myspace.com/mymorningjacket

Waar doet het dit nummer "Touch me I'm going to scream" me overigens aan denken. Juist ja de vreselijk onderschatte The Walkabouts. Ik kom daarop terug. Dat ben ik aan ze verplicht.

Dinsdag as treedt The Morning Jacket op in de Melkweg. En ... uiteraard. Ik ben er bij. Ik hoop wat mooie plaatjes te schieten.

Ryan Adams

Ik heb al aan vele artiesten aandacht besteed. Vandaag is het beurt aan Ryan Adams, de man uit North Carolina. Jong en met een bijna ongelovelijke productie. Ik ken niet al zijn werk. Ik ken hem in de begeleidingsband van de Tinity Sessions van The Coboy Junkies met het nummer "200 More Miles" Ik heb dat nog nergens met een acceptabele geluidskwaliteit op You Tube gevonden. Dus gewoon de CD annex DVD kopen. Zeer de moeite waarde.

Ryan Adams is erg populair bij David Letterman.

Hier een typisch nummer van Ryan zonder band: http://www.youtube.com/watch?v=DvIRk8wvC_A

Chris Brecht - de Nieuwe Bob Dylan???

De muziek van Chris Brecht doet me denken aan Bob Dylan op Highway 61 Revisited. Door het nummer Like a rolling stone, een van de mooiste CD's van Bob Dylan.

Terug naar de prachtige CD van Chris Brecht. Het openingsnummer van de CD The Great Ride van Chris Brecht is Night Highway '99. Meeslepend, continu spannend en heel mooi. Het mooiste nummer van de CD is "a song about lightbulbs". Gevolgd door "Readin' My Mind", een Dylan achtig nummer. Misschien wel het mooiste nummer van 2008. De tijd zal 't leren. Wie weet? Al moet ik wel zeggen dat ik nogal eens wissel van stemming.

Voor nadere informatie gaat u naar www.chrisbrecht.com of naar http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=45234496

Trinity Revisited van Cowboy Junkies

Sinds ik er kennis meemaakte ben ik een fan van deze Canadese formatie.

Vorige jaar is de CD Trinity Revisited verschenen. Een heruitgave van The Trinity Sessions die in het begin van de 80-er jaren is verschenen.

Welke uitgave van The Trinity Sessions mijn voorkeur heeft hangt af van mijn stemming. De 80-er jaren CD is spannender en die van 2007 is beter geproduceerd. Ook de bijdragen van Ryan Adams, Vic Chesnutt en Natalie Merchant maken de heruitgave van 2007 prachtig. Een aanrader.

Waaar moet je naar luisten. De schitterende nummers Misguided Angel en het Velvet Underground nummer Sweet Jane.

Foto van Margot Timmins (Take Roots 2006)

Hieronder Misguided Angel http://www.youtube.com/watch?v=DIyhcs7Ntog&feature=related en http://www.youtube.com/watch?v=rdCIPJzSmRg

Sweet Jane http://www.youtube.com/watch?v=DIyhcs7Ntog&feature=related

The Hiders

Na Valentine is recent de 2e CD van The Hiders verschenen. De titel luidt Penny Harvest Field. In een woord "Prachtig" en weer ***** sterren.

De muziek van The Hiders is te herkennen uit duizenden. Dat komt door zang van William Billy Alletzhauser en Beth Harris. Prachtig.

Wat zijn de mooiste nummers? Ik laat jullie nog even in spanning.

Waar lijkt 't op? Ook daarop moet ik 't antwoord schuldig blijven. Ook daarop kom ik terug.

18 juni as: Bruce Springsteen in de Arena

Op woensdag 18 juni 2008 was het zover. Bruce Springsteen and the E Street Band teedt op in de Arena te Amsterdam. Heerlijk. Qua muzikaliteit was een concert minder dan het concert van een aantal jaren geleden in het Fijenoord stadion. Oorzaak; erbarmelijke geluid vooral bij harde nummers. Onverstaanbaar. Ontzettend jammer. Hoogtepunten waren er echter ook vele.

Het mooiste concert van Bruce welke ik ooit heb meegemaakt was het concert Van Bruce in het kader van "The Rising" in Parijs.

Het concert in de Arena volgt op het met een dag verplaatste concert in het Gelredome te Arnhem van eind vorig jaar.

The song "The Night they drove Old Dixie Down"

Een eerlijk en heerlijk nummer, die door zeer velen op de plaat zijn gezet. terecht. De eerste versie die ik ken is van The Band. Luister en huiver: http://www.youtube.com/watch?v=R657qvs4omU&feature=related
Maar er zijn veel meer versies in omloop. Klik op onderstaande links naar de Joan Boez: http://www.youtube.com/watch?v=C_ksYL26lZE&NR=1 en http://www.youtube.com/watch?v=-2rE9ZPu3HA&NR=1.
Ook een versie van The Black Crows: http://www.youtube.com/watch?v=YdVhIbiIBC0&feature=related

Festival Express, terug naar 1970

Gisteravond was dan eindelijk de Festival Express op tv. Met een groot aantal van mijn favoriete bands: The Band en The Greatful Dead. Een mooie gelegenheid om deze twee bands in het zonnetje te zetten.

The Band
Een tijdje de begeleidingsgroep van Bob Dylan. En de makers van meerdere prachtige CD's. Mijn favoriete CD van The Band is "Music from Big Pink", opgenomen naar ik meen in hun studio in Woodstock. Van deze CD een tweetal nummers, het Bob Dylan nummer "The Weight" en de tradional "A LongBlack Veil". Beide nummers kun je vinden op You Tube: http://www.youtube.com/watch?v=yfyjhtOTy1s en http://www.youtube.com/watch?v=s4-ixeR1sdA&feature=related.

Greatful Dead
The groep met de inmiddels overleden Jerry Garcia en Bob Weir als frontmannen. Muziek die de geest verruimt en mensen tot rust brengt. Een paar voorbeelden om jullie deelgenoot te maken van de unieke kanten en kwaliteiten van Greatful Dead. Ten eerste mijn favoriete nummer van The Greatful Dead "Ripple": http://www.youtube.com/watch?v=lVdTQ3OPtGY&feature=related. Ik hoop dat er ooit een mooiere versie van Ripple op Youtube zal verschijnen. Voor sec het nummer Ripple verwijs ik graag naar: http://www.youtube.com/watch?v=WbK_sGcz4_I&feature=related

Daarbij het bekende nummer dat velen op de plaat hebben gezet: "Me and Bobby McGee"
http://www.youtube.com/watch?v=ovKkQoOfIpY.

Kinky Friedman in Paradiso

Kinky in Paradiso. Een aantal uwer zie ik denken. Wie is dat dan wel. Nou heel simpel: singer-songwriter, schrijver, entertainer en last-but-not-least de oud-kandidaat gouverneur van Texas.

Hoe heb ik hem leren kennen. Via een van zijn grootste fans: Bill Clinton. Via een programma over Bill ben ik op zijn spoor gekomen. Kinky Friedman is in de eerste plaats een benadigd schrijver. De man achter I'm Proud the Asshole from El Paso. Luister naar de versie toen Kinky nogal wat jonger was:

http://www.youtube.com/watch?v=a50gPRSi3Ic&feature=related

Stacie Collins, de vrouwelijke versie van Bruce Springsteen

Via een artikel van David Huijzer op altcountrynl.blogspot.com - gewelig goede blogspot - werd gewezen op het bestaand van de (country)rock dame Stacie Collins. Nooit van gehoord. Een beetje de vrouwelijke versie van Bruce Springsteen. Heerlijke stevige muziek, uitstekend performance en wel met een goede stem !!! en uiteraard met prachtig gitaarspel. Kijk even op http://www.staciecollins.com/. Je vindt er ook vele video's van de dame met de hoed.

Alison Krauss, muziek van ongekende schoonheid

14 mei 2008 was 't dan zover. Eindelijk mocht ik een concert van Bluegrass Queen Alison Krauss beleven. 6-7 jaar heb ik erop gewacht. Wat een cutie. Wat een talent. En haar muziek: meeslepend, geweldig en met wat voor een gemak. Zelden gezien.

Ze had ook wel een gezelschap om zich heen verzameld. Buddy "OETSI-KOETSI-MAN" Miller, T-Bone Burnett en niet te vergeten Robert Plant. Maar alles goed en wel, 't was toch Alison die alle aandacht trok. Samen met Robert of Buddy, alleen met haar mannen of en a-capella met een aantal van de heren musici. Ze beheerste werkelijk alles tot in de puntjes. Of er nu 10 of 2500 mensen naar 'r kijken. 't Maakt 't meisje uit Illinois - nu Nashville of Austin - niets uit.

't Was een belevenis. Ja, ja 't was een gezamenlijk concert van Robert Plant & Alison Krauss. Maar eigenlijk ook alleen Alison. En ze weet dat als geen ander.

Mijn hoogtepunten waren de nummers Sister Rosetta en Through The Morning en het Fairport Convention nummer: Matty Groves. En het alleen door Robert Plant gezonden nummer Nothing van Townes van Zandt. 't Wachten is nu op de DVD versie van het concert. Van mij mag die zijn van het concert in de Heineken Music Hall.

Een voorproefje op youtube.com: http://www.youtube.com/watch?v=jLG9ERQOdBw&feature=related

Kathleen Edwards from Ottowa - Canada

De Canadese Kathleen Edwards is al weer enige jaren een van mijn favorieten. Oorzaak: haar eerste CD "Failer" uit 2003 is een van de mooiste CD's uit mijn verzameling. Elk nummer is een belevenis.

Recent is haar 3e CD verschenen. De titel van de CD luidt "Asking for flowers". De CD haalt bijna het niveau van "Failer". De mooiste nummers zijn "Asking for flowers" en met name "Goodnight, California". Dat nummer zou eigenlijk veel vaker moeten worden gedraaid.
Wat maakt de muziek van Kathleen Edwards zo mooi. Haar donkere stem en het volle geluid van haar band.

Ze komt naar Nederland en wel op 18, 19 en 20 juni in resp. Groningen, Amsterdam en Den Bosch. Dit keer - denk ik - zonder de support van Canada. De laatste keer dat ik er zag was in Paradiso een aantal jaren geleden. Ik denk daar met veel genoegen aan terug. Dus naar een van haar concerten in juni. Tot dan.

Een karakteristiek nummer "Back to me" van haar tweede CD op youtube: http://www.youtube.com/watch?v=e8QhGxMYQPM&feature=related.

Voor meer nummers verwijs ik jullie graag naar youtube.com.

Indie Rock van "Death Cab for Cuties"

Weird name voor een popgroep. Maar toch. Ze maken werkelijk fantastische muziek. Genre Indie Rock. De grote man achter Death Cab for Cuties is zanger/gitarist Ben Gitttard. Eigenlijk ken ik maar een stuk of 15 nummers van verschillende CD's, die ze tot nu toe hebben laten verschijnen.

En ze komen naar Nederland. Op 7 oktober 2008 staan ze in de Melkweg. Een aanrader. Luister maar eens naar een heerlijk nummer op youtube.com: I will possess your heart.

http://www.youtube.com/watch?v=gwTpK60-k6o

Oh Susanna: een sensatie

Oh Susanna, pseudoniem van singer-songwriter Suzie Ungerleider mocht ik op 6 mei 2008 voor

de 2e keer beleven. Haar 1e in het Paard van Troye in Den Haag in 2007 was redelijk, maar eigenlijk te zoet. Een schone met een gitaar met een prachtige stem, maar 't was allemaal wel erg vlakjes.

Gisteren in de reeks van concerten van In the Woods was ze met een band met o.a. Luke Doucet. het concert startte voor de pauze met Luke Doucet. Een belevenis. Heerlijke (harde) swingende muziek. Prachtig ondersteund op zijn gitaar. Met vlammende solo's. Een en al enthousiasme. Voor mij nieuw, volgens anderen - zie recentie over zijn 3e CD op Hanx - inmiddels een blijvertje. Ik geloof dat.

Na de pauze het beurt aan Oh Susanna. De dame met de fluwelen stem en de prachtige rifjes aan het begin van elke song. Veel van de liedjes waren van haar laatste CD uit 2007: 'Sort Stories’. Maar nu met een band onder leiding van Luke. Dat was genieten. De in Vancouver geboren en nu in Toronto woonachtige dame genoot er zelf met volle teugen van. Met band komt ze gewoonweg veel beter uit de verf.

In de 2e helft van 2008 komt ze overigens nogmaals naar Nederland. Eem aanrader en zeker iets voor Blue Highways 2008.

Blue Highways 2008: beter dan verwacht

Ik heb genoten van Blue Highways 2008. Hoogtepunten waren Iris DeMent, Dyana Kurtz en Sam Baker & Walt Wilkins and The Mystiqueros. Ze speelden in de Grote Zaal. Ik heb alleen een deel van concert van Cardel Carson in de foyer gezien. Ze zingt mooi - dat wist ik overigens al voor Blue haighways 2007 - doch de entourage was bedroevend. Daarom alleen verslagen van de concerten in de Grote Zaal.

Iris DeMent is een Mevrouw met een uniek stemgeluid. Hard, doordringend en met een prachtige tembre. Ze begeleidt zich zelf op de piano en op gitaar.

Haar kleren deden me denken aan de "bevrijdende" leden van de sekte te Texas van de afgelopen week. Dan niet met alleen naturele kleuren maar nu met een licht gele jurk en bloemetjes. Met fletse laarzen. Een beedje vreemd eigenlijk wel.

Ze speelde desalniettemin erg mooi. In een van de liedjes "Cheapest Kind" schoot ze in tranen. Ze had 't voorspeld. Doch niet bij haarzelf, maar bij haar publiek. Een aantal had 't er ook zwaar mee. Mijn hoogtepunt van Blue Highways 2008.

Iris werd gevolgd door Sam Baker met een breed gezelschap: een dame en 4 heren. Een heer uit Denver was een van de solo gitaristen. En wat voor een. Werkelijk geweldig. 't Concert zelf was een verademing. Lekker hard. Met prachtige vocalen en heerlijk samenspel. Ik kende Sam Baker alleen van naam. Van zijn muziek had ik nauwelijks weet. Ik kende slechts een enkel nummer dat ik had gehoord. Tijdens het concert van Greg Brown hielden we 't voorgezien en scoorde ik snel zijn eerste CD " pretty World". Op de reis naar huis neem ik kennis van de eerste 4 nummers. Mijn eerste indruk is dat ze live beter zijn dan op de CD.

En dan nog Dyana Kurtz. Veel van gehoord, doch nooit eerde gezien. Wat een kanjer. Heerlijk hoe ze de personen op het podium om haar vingers windt. 't Afstellen van de apparatuur was voor iedereen een drama, behalve voor -- u raadt 't al -- Miss Kurtz. Het werd -- toen ze eindelijk tevreden was -- een prachtig concert. Aanwezig, prachtige zang en werkelijk fenomenaal begeleid. Een waar genot.

Sorry Diana Jones en Mary Gauthier. Beide mogen volgend jaar in de Grote Zaal.

Moby Grape

Een van mijn all time favorites is Moby Grape. Een groep die eigenlijk veel te kort heeft bestaan. Eigenlijk hebben ze maar 4 Lp's gemaakt. Hun Lp uit 1967 "Moby Grape" is hun absolute hoogtepunt met alleen maar juweeltjes.

De originele bezetting van The Grape bestond uit Jerry Miller, Peter Lewis, Skip Spence, Don Stevenson en Bob Mosley.

Voor een aantal van de mooiste songs verwijs ik naar you tube http://www.youtube.com/watch?v=vviAimAmY38&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=-r6eGG6Y-zs (aub zeer oude opnamen)

Alle leden van Moby Grape waren groots. Een van hen speelt nog in zijn eigen band The Jerry Miller Band en wordt beschouwd als een van de grootste gitaristen van de laatste 50 jaar.
http://www.youtube.com/watch?v=Jg2Nb7zlB4A&feature=related

CD - The Lear Rose van Loretta Lynn & Jack White

Een echte aanrader is de CD The Lear Rose van Loretta Lynn & Jack White. Deze CD die in 2004 is verschenen bevat vele juweeltjes van liedjes:
0 het rocknummers The Lear Rose & Portland, Oregon
0 het country liedjes Trouble on the Line & The family tree.

Loretta Lynn is in 1935 geboren en heeft bijna 50 CD's op haar naam staan. Een van haar bekendste songs is "Coal Miner's Daughter" uit 1971. Haar eerste CD - toen nog Langspeelplaat - dateert uit 1963.

JackWhite, de man achter o.a. The White Stripes en The Raconteurs werd in 1975 geboren.

Kijk voor een mooie versie van Portland, Oregon op You Tube. Search for Loretta Lynn & Jack White. (http://www.youtube.com/watch?v=XK5D8nWADTQ)

5-04-08 - James Taylor in de Heineken Music Hall

Prachtig na een moeizame start. Bijna alleen - James Taylor werd dan wel begeleid door een pianist, organist en wat al niet meer - op het toneel tegenover circa 2000 enthousiastelingen .

Velen al gedurende de hele carriere van James van tegen de 40 jaar. De man is net 60 geworden. Persoonlijk vond ik 't begin wat saai. Wel mooi gezonden - de man heeft nog steeds een stem die klinkt als een klok - maar allemaal wat vlakjes zonder echte spanning. En eigenlijk ook heel veel verhaal en eigenlijk weinig muziek.

Na een half uurtje werd 't anders en steeds mooier. Er werden beelden getoond die de liedjes body gaven en 't werd allemaal wat ruiger. Zeker toen James net voor de pauze de elektrische gitaar ter hand nam. 't Werd spannend en 't was genieten.

James speelt met het publiek en we genieten. Hoogtepunten waren er vele. Eigenlijk te veel op op te noemen. Toch een aantal: Carolina on my mind, You've got a friend en Fire and rain.

3-04-08 - The Eagles in Ahoy

Donderdag was 't zover. Wij naar 2e concert van The Eagles in Ahoy. Ik had geen hoge verwachtingen. Het laatste concert dat ik gezien had in - ik dacht 2001 - vond ik een aanfluiting. Ze maakten zich er met een jantje van Leiden van af.
Hoe anders was het afgelopen donderdag. Enthousiast, melancholisch, krachtig en lang.

Uiteindelijk denk ik dat ze ruim 2 uur op het podium hun kunnen hebben laten zien. Natuurlijk met hun bekende liedjes als Hotel California, One of these nights, Take it to the limit etc en een groot aantal nummers van de laatste CD "Long Road Out of Eden"
De heren Glenn Frey, Don Henley, Timothy B. Smid en Joe Walsch waren op dreef. En dan met name Glenn Frey.